تاریچه اپیدمیولوژی در ایران( مقاله استاد هلاکویی)
چکیده:
در كشور ما ايران، اپيدميولوژي به عنوان حرفه اي مستقل در سال 1330 (1951) در جريان تاسيس سازمان همكاري بهداشت (با همكاري وزارت بهداري آن زمان) شناخته شد. كه در آن سازمان يك واحد اپيدميولوژي مسوول بررسي و كنترل همه گيري ها بود. در سال 1331 انستيتو مالاريولوژي تاسيس شد كه سازماني وابسته به گروه انگل شناسي دانشكده پزشكي دانشگاه تهران با همكاري كامل با وزارت بهداري وقت بود. فعاليت مهم اين انستيتو تشكيل دوره هاي كوتاه مدت مالاريولوژي و نيز انجام مطالعات مالاريومتريك در سراسر كشور بود. در 1332 (1952) قراردادي بين انستيتو مالاريولوژي و سازمان جهاني بهداشت تحت عنوان «برنامه مبارزه با بيماري هاي منطقه بوسيله بندپايان» منعقد شد كه بخشي از آن ترتيب يك دوره آموزشي يك ساله اپيدميولوژي بود. اين دوره دو بار برگزار شد و در هر بار 3 نفر در آن شركت كرده و فارغ التحصيل شدند. مسوول ايراني اين قرارداد دكتر محمدعلي فقيه بود كه پس از تاسيس دانشكده بهداشت در دانشگاه تهران در ساال (1345) به عنوان استاد اپيدميولوژي و دكتر ابوالحسن نديم (بنيان گذار اپيدميولوژي در ايران) يكي از دانش آموختگان دو دوره فوق، به عنوان دانشيار اپيدميولوژي منصوب شدند. دوره کارشناسي ارشد اپيدميولوژي در سال 1354 در دانشگاه شيراز راه اندازي شد. پس از انقلاب اسلامي به دلايل متعدد از تعداد اندک اپيدميولوژيست هاي كشور (که کم تر از ده نفر بودند) كاسته شد. يكي دو نفر در گذشتند و تعدادي بازنشسته شدند و يكي دو نفر نيز به خارج از كشور مهاجرت كردند ولي از سال 1365 (1986) برنامه رزيدنتي اپيدميولوژي که در سال هاي پاياني دهه 50 در دانشکده بهداشت و انستيتو تحقيقات بهداشتي راه پايه ريزي شده بود مجددا در ايران شروع شد و همزمان تعدادي به خارج از كشور جهت دريافت درجه دكتري اپيدميولوژي اعزام شدند. آخرين بازنگري دوره دستياري اپيدميولوژي به سال 1375 بر مي گردد
لینک دانلود مقاله:
سلام به بازدیدکننده گرامی